Σφύρα το.

…Κι ίσως, τελικά, να μη φταίω εγώ που δεν μπορώ να σε κάνω να μ’ αγαπήσεις. Ίσως να μην μπορείς να μ’ αγαπήσεις. Ίσως να μην μπορείς όπως θέλω. Όσο θέλω.

Μαλώνουμε πολύ συχνά για πολύ ασήμαντα πράγματα γιατί όταν θίχτηκαν τα σημαντικά μας, αντί να ουρλιάξουμε κάναμε σιωπή. Όταν έθιγες τα σημαντικά μου έκανα σιωπή.

Ουρλιάζουμε για το τίποτα και σιωπούμε γι’ αυτό που μας τρώει. Ουρλιάζω κάθε μέρα μέσα μου.

Δε με αφορά να σου μοιάσω. Δε θέλω να με νοιάζει αν περηφανεύεσαι ή ντρέπεσαι για’ μένα.

Σε ζηλεύω, ωστόσο, για την ακλόνητη πεποίθηση που έχεις ότι όλα τα’ χεις καλά καμωμένα κι εκείνα που δεν είναι για να καμαρώνεις, ε, μια χαρά σου τα’ χεις δικαιολογήσει, εσύ έχεις τους λόγους σου, έχεις τα δίκια σου, έχεις τον πόνο σου σημαία να αθωώνει και να εξαγνίζει. Εγώ τι να κάνω σημαία μου; Μια στάλα να’ χα από τη σιγουριά σου,  όχι παραπάνω, κι όλα θα ήταν ευκολότερα.

Θα ήταν; Όλο τέτοια σκέφτομαι. Κι αν, κι αν, κι αν…

Στριμμένε.

Δε με νοιάζουν οι αναμνήσεις σου.Δε θέλω να με νοιάζουν.Όλων οι αναμνήσεις κουβαλούν εκτός από χαμόγελα,θλίψη,θυμό,απώλειες και προδοσίες.Όλων.Δε θέλω να σε νοιάζουν ούτε κι οι δικές μου.Θέλω να μη φοβάμαι.Παγίδα και οι αναμνήσεις,παγίδα και η φαντασία και οι προσδοκίες.Παιχνίδια του μυαλού,πάλι.Ή παιχνίδια με το μυαλό μου.Πάλι.Βουτιές και πτήσεις.

Παιχνίδια εξουσίας...

...ή παιχνίδια του μυαλού...ή παιχνίδια με το μυαλό μου...

Κύριε Γιάννη μας...

         Κύριε Γιάννη μας...                                                                                                                                               Και να που πήρες μορφή κι έπαψες να είσαι φωνή και σειρές απο λέξεις.Έχεις μάτια,έχεις μυρωδιά και μ'έκανες να ξεχάσω πόσο είμαι και να νιώθω πιτσιρίκα...Τα φιλιά έτσι πρέπει να΄ναι,να σου μουδιάζουν τα γόνατα και να σε κανουν να ξεχνάς τα πάντα εκείνα τα λεπτά που διαρκούν.Ας δούμε λοιπόν.Ας ξεχάσω για λίγο να ωριμάσω,δεν πειράζει.

"There will be a few bumps on the road,baby."

I am trying.I've been having my sessions.I've been trying to socialize.I've been trying to convince myself that it's not my fault.I've been trying to accept that there was nothing I could have done.I keep reminding myself that it'll pass.I am trying to focus on  my present and let go of our past.past.past.past.past.past.....past.I do not want us to be past.Your eyes and your voice and the feeling of warmth in your arms and your laughter are still present in my head.I miss you,I often miss you and that feeling of happiness I had when I was with you.I miss feeling like a princess saved by a knight just when she thought she would have to learn that the only one who could save her was herself.My happy place is gone.But I AM trying.